این پست من با همهء پست های  من فرق

می کنه ...

دیروز دوباره صداشو شنیدم ...

این نامه اعتراف منه 

اعتراف می کنم به اینکه نمی دونم نوشته های منو می خونه یا نه ...

اعتراف  می کنم به اینکه تمام مطالبی که در این وب به ثبت رسیده دست نوشته های خودم بوده ...

اعتراف می کنم به اینکه  هر زمانی که با او هم صحبت شدم چنان تفسم در سینه حبس میشد که احساس

خفگی به من دست میداد ...

اعتراف میکنم از مهر ۸۹ مشکی به تن دارم

اعتراف میکنم  نمی گم من خطایی نکردم

اعتراف به اینکه خیلی ها بعد از رفتن تو به زندگی من پا گذاشتن  ولی من نتونسنتم

اونارو مثل تو دوست داشته باشم

اعتراف می کنم اولین نخ سیگار را برای فراموش کردن تو  روشن کردم  

اعتراف می کنم ۱۵.۷.۸۹ انقدر از خود بی خود بودم که از سید ختدان تا بهارشیراز شش مرتبه پای پیاده رفتم و 

 برگشتم هم جا رو گشتم اما پیدات نکردم ...

اعتراف می کنم کادوی تولدی که پس فرستادی ارزش پولی نداشت صحیح ولی ارزشش این بود که

دوهفته از قلهک تا ولیعصر پای پیاده رفتم و برگشتم تا بتونم پولمو جمع کنم تا بتونم همون کادوی بی ارزشو

بگیرم .

اعتراف  میکنم تو رفتی  ومن همه حرفا رو من به جون خریدم  ...

اعتراف میکنم  اتقدر  پشت من برای تو حرف زده بودند که تو حتی یک لحظه هم روز اخر به حرف من اعتنا نکردی

ومن به تو به تو حق می دهم .

اعتراف می کنم  ارزوی من روز اخر این  بود که من وتو توی یک کافی شاپ  روی یک صندلی دونفره

دوتا فنجون قهوه  یک شاخه گل رز  و ارزوی من لبخنده روی لبان تو بود ...

اعتراف می کنم من تو رادوست دارم و دوست داشتم و خواهم داشت

واعتراف اخر  گذشته ها گذشته انها دنیایی از بچگی های  من بودند

ومن به تو حق می دهم ومن غریب شده ام ومن تا زمانی که قلم به دست دارم

برای تو مینویسم تو را از من گرفتند ولی از رویای  کاغذ هایم نه

من با تو زنده ام